به نام خدا

نام داستان    

مولای یاس

در کنار خیابان غم زده افتاده بود و هر لحظه باد او راتکانی می داد  او هم مواظب بود که پایمال رهگزران نشود .

خزان او را از بالای درخت به زیر انداخته بود و رفعت و عزت را از او باز پس گرفته بود.

حالا درک می کرد ،که کسی که در بلندی زندگی می کرده قرار گرفتن در  پستی برایش آزار دهند ه است .

در اعماق افکار خود غوطه ور بود که گامی از رهگزران در کنارش پایین آمد  او با سرعت خود را تکانی داد و خود را نجات داد.

بدنش خشک شده بود و در گوشه خیابان کنار مسجد ی زیبا و با صلابت بر دیواری تکیه زده بود .

هر روز با نغمه های آسمانی که از مسجد به گوش می رسید خود را دلگرم می کرد.

همیشه چشم به راه بود و منتظر ،منتظر کسی که بیاید و خزان رابا  وجود پر از بهار خود فراری دهد و خشکی را از تن او دور سازد .

چند ماه پیش بایک گلبرگ یاس هم صحبت شده  بود ، با او دوست شده بود ،یاس با او ازآقایی مهربان و با کرامت سخن گفته بود کسی که به قول گلبرگ یاس"من عطر خود را از او دارم" یاس به او گفته بود که:" کسی در این دنیا هست که تمام گلها از عطر او بوی خوش گرفته اند و او ست که وجودش پر از عطر یاسی است ".

یاس به او گفته بود که هر وقت او بیاید همه دنیا را بوی یاس پر می کند همه دنیا پر از مهر ومحبت و صفا می شود طراوت با او به دنیا باز می گردد وهمه برگها وگلها  همیشه سبز می مانند .

به خود آمدو نگاهی به پیکر خود انداخت و نگاهی به برگهای دیگر که بعضیها خرد شده بودند و خردشده هایشان را باد می پرا کند .

او از یاس شنیده بود که مردم آزاده دنیا هر روز صبح جمعه او را با دعای ندبه می خوانند و در این چند وقت که در کنار مسجد به سر برده بود دو جمعه را پشت سر گذاشته بود و دعای ندبه را شنیده بود .

این دعا برایش انتظار را معنا می کرد و دلش را گرم به حضور،حضور یک منجی .

او می خواست باز هم برگی سبز در بلند ترین قسمت درخت باشد و با وزش باد به این طرف وآنطرف حرکت کند و رقصی زیبا را به نمایش بگذارد .....

کی شود که دوباره سر شاخه در خت شوم          

        عزت بیابم و عزیز وقت شوم

کی شود که به آسمان نزدیک شوم        

            شمارش کننده ستاره های پر نور شوم

وقتی است که مرا از رفعت انداخته اند             

   گوشه نشین کوچه ها کرده اند

با زآی ای یاس من که شکسته شود دلم   

        دراین قربت و بی کسی خاک و خس شوم

باز آی ای مرادم که مرید تشنه به دیدار   

در غیبتت فسرده شده و همدم با غمگسار

با  خود فکر می کرد که کی باز  روز جمعه بیاید تا بتواند دلش را پرواز دهد ،کی باز  جمعه شود شاید یاس بیاید و دست کرمش را بر پیکراو  بکشد ،که ناگهان یادش آمد که امروز پنج -  شنبه است ؛خوشحال شد و به جست وخیز پرداخت که ناگهان خود را زیر گامهای یک رهگزر احساس کرد و در یک لحظه تمام پیکرش زیر تحمل وزن سنگینی خرد شد .

ناله ای از او برخواست که از صد زجه دردناکتر بود او در اوج خوشحالی به غمی عظیم رسیده بوداو نابودی را با چشمان خود دیداو مرگ را چشم در چشم خود نظاره کرداو طعم ناکامی را احساس کرد.

باد دژخیم که فهمید چه بلایی به سر برگ بیچاره آمده تمام زور خود را در وزش خود جمع و رها کرد تا پیکر این بدبخت را در آسمان به صد جا بپراکند .

برگ بیچاره هم که بعد از خارج شدن از زیر پای رهگزر گیج بود ؛تا باد را دید به خود لرزید و باقیمانده پیکرش را محکم نگهداشت .

باد شلاقش را بر پیکربرگ بیچاره فرود می آورد، برگ هم ناله کنان خود را جمع تر می کرد،

کلافه شده بود چشم گرداند تا شاید در این اوج بدبختی یاوری بیابد که ناگهان چشمانش بر درگاه مسجد ساکن ماند ،بی اراده از چشمانش قطره ای اشک جاری شد و دلش هوای صحن مسجد و دعای ندبه کرد،باد مجالش نداد اشک را در چشمانش خشک کردو تازیانه را برگرده بیچاره برگ فرود ،آورد.

 در گوشه ای خسی که از دیوارسبز شده بود دست برگ را گرفت و او را به کنجی پرت کردبرگ که  از دست باد خلاص شد تا به خود آمد زد زیر گریه و از ته دل شروع کرد به گریه ،از درز دیوار مسجد را نگاه می کرد با خود اینچنین زمزمه می کرد:

وا مانده ام ای فلک مولای من کو                   دل بشکسته ام ای ملک  مولای من کو

این باد دژخیم شلاق میزند                           ای مهتاب شب  من مولای من کو

در دل حوس  دیدار کرده ام                           ای شمع نیم سوخته انتظار مولای من کو

پیکر خرد در زیر شلاق زمانه                         ای خورشید سرخ سحر مولای من کو

دیگر چشمان امید م سو ندارد                      عجل لفرج ادرک ای ملک ،جویبار من کو

زجه می زد و تا سحر ناله اش ادامه داشت، پرندگاهایی که ناله های او را دیده بودند دورش جمع شدند و به حالش تاسف می خوردند .

باد دژخیم از درز دیوار دوبار ه حمله کرد و او را مثل پر گاهی سبک  به وسط خیابانپرت کرد  و شلاقش را با توان بیشتر بر پیکر او زد .

برگ خشکیده خرد شده که دیگر خود را باخته بود خود را رها ساخت و سپرد به شلاق باد  ناگهان در همان لحظات سخت رهگزری او را لگد کرد و او به کف کفش رهگزرچسبیده و بی اختیار از آنجا دور شد.

چند لحظه بعد بوی خوشی را در مشام خود احساس کرد بله بوی یاس بود با اینکه هر وقت رهگزر پایش را به زمین می گذاشت تمام بدنش خرد می شد ولی در دل احساس گرمی می کرد و این درد را بهتر از کشاکش با باد دژخیم می دانست .

چند لحظه بعد رهگزر متوجه او شد که به کف کفشش چسبیده خم شدو اورااز کف کفشش جدا کرد و به گوشه انداخت،در بین زمین وآسمان برگ ناگهان چشمش به گنبد آن مسجد افتاد آن لحظه برایش به اندازه صد سال ارزش داشت دیگر نفهمید که چگونه به زمین خورد و چه شد .

همین که خود را روی زمین احساس کرد شروع کر د به گریه وزجه و ناله .

دعای ندبه هم شروع شده بود مولای یاس او را دعوت کرده بود .

او هم در میان آدمیان به ندبه خوانی پرداخت  دراواسط دعا حال و هوایی  خوش به او دست داد دلش شیدا یی شدمی خواست از جداره وجود خود را خلاص کند و به منبع نور برساند از ته دل از ته ته دل با مولایش صحبت می کرد دلش بر دل مولا گره خورده بود دیگر از خود بی خود شده بود دائما مولایش را صدا می کرد .

دیگر کسی برگ  را ندید فقط  در انتهای دعای ندبه چند گلبرگ یاس از میان جمعیت سوار بر نسیم ملایم سحر به سمت گنبد مسجد جمکران پرواز کردند .

شاید اکنون آن چند گلبرگ یاس در لابلای موهای حضرت نشسته و راس ایشان را همیشه عطر آگین می کنند و حضرت  هم در هر مسح سر او را مورد لطف خود قرار می دهد به راستی سعادتی از این بالاتر هست که بر راس اما م زمان مشغول به زیارت و خدمت باشی .

بله گلبرگ یاس همان برگ خشکیده عاشق بود ، او مردا را یافته و خود را در دامان محبت او جای داده بود

"کاش که ماهم  همسایه تو می شدیم "

سخن پایانی نویسنده:

درست است که این داستان ،باستانی و قدیمی نیست و در عصر معاصر توسط اینجانب تخیل شده است ولی اصل مطلب این است که این داستان کوتاه ریشه در آیین ومذهب ایرانیان دارد و سخن از اعتقاد پاک آنها و انتظار عاشقانه آنها به ظهور حضرت امام زمان می کند.

ایرانیان از زمان پذیرفتن اسلام آن را در تمام ارکان زندگی خود جای داده و برنامه زندگی را باآن کوک می کنند .

با تشکر    حسام الدین محمدی