بسم الله الرحمن الرحیم

دل گرفته شد از پستی عالم

                   از شرمساری کردار زمانه

دل فریاد زد در خود  پنهان، پنهان

                          از گردابی که ساختند یاران زمانه

گریه کرد اشک خون ریخت چشمان دل من

                   در این جمعه و آن جمعه در انتظار ترانه

دیدند همه، آن  زشتی که کرد شمر زمانه

                  با کودک و پیر و خردسال  و جوانه

با من مگو ای نسیم از لطف و نرمی

             که کشیدند زبری بر رخسار  زمانه

من گریه کردم او کریه کرد در عزای گلستان

                                     آن صبح که بر خاست گرباد ستم

شخم زد همه گلهای نشکفته را

                       با داس طوفان دژخیم زمانه

با من ز آن مراد سخن گو که در ندبه جمعه

                        خوا ندند با هرزبان  همه مردم  عالم

تا آیدو بستاند طلبشان را

                  از مفتی باطل شیطان زمانه

آنکه خوب را بد نامید و صفت خوب به بد

          پوشاند به حق سیه جامه باطل

                          تا باطل پوشدسفیدی        ننگین کند لوح زمانه

گویند که لوح گر گردد به لکه  سیاه

              دیگر نتابد نور و جلا در رخسار زمانه

دل ها  همه فریاد کردند در جمعه آخر

            ای یار بیا  دگر نیست طلقت جولان زمانه

ای یار کجایی تا که دامانت بگیرم

ناله کنمت از جور جفای دوران و  زمانه

           کشتند همه جانان به یک طرفه العین

در بمباران آتش جنگ  افزار زمانه

                    هر کس که قدرت نمایی تواند

کوبد پتک سنگین جفا را

               ما که ضعیف مانده دورانیم

نتوانیم گریزیم  از گرگان زمانه

             مولای خوبان همه عالم امکان

با ما سخن لطف بگو از فرج ای جان

            با ما نگو از رفتن بی جان

                              کان جان دگر جان نباشد

چون جان من تویی دلبر جانان

                دیده به صبح چمعه امید بسته همیشه

تا آیی بیند رخ یوسف زمانه

             یوسف چرا گویمت ای زیبا به هر رخ

هر رخ زتو سازد یوسف، کمانه

           جانا دانم که خود در انتظار، سجده رسانی

بر معبود عالم، دعای فرج ملتمسانه  

            پیمانه به لب رسید و کارد به استخوان

خدایا چاره ای کن فرجش زود رسان

          عجل عجل ای عادل  به عدلی که او داد

تا دنیا را بسازی به بنیاد ملکانه

            میش وگرگ و وربه و کبک

در بر هم کوک کنند ساز زمانه

              عدلت به هر چیز که گویم بیرزد

حتی به تیغی که بر گردن من زد میزان تو ای وزن زمانه  

               ما جور کشان عالم بی تو، فدایت

خوانیم به جمعه ها ندبه مهدی زمانه

تا آیی مولای خوبان نفس کشیم  از ته دل 

            از نسیمی که از تو وزد ای مرد زمانه

بوی تو بوی فردوس است هر که ببوید

            شفایافته ا ز هر مرض   از جور زمانه 

خدایا راضی به رضایت که مهدی

               هر دم که تو خواهی بوزد چون نسیمی

بر  کالبد جان و روان  زمانه

                                                           ((به امید اینکه چشمان ما نا دیده به گل بر دنیا بسته نشود))

تقدیم به حضور آقایم مهدی(ع)