بسم الله الرحمن ارحیم

درد دل من و تو

می خواهم در مورد دردهای خودم :تو اوو... بنویسم  در این جامعه واقعا زندگی کردن  سخت شده و عرصه زندگی همانند یک شاهنامه باید تالیف شود ما هر روز یک رستم هستیم در جدال با سختیها و غصه ها و مصیبتها  باید هر روز هفتخوانی را پشت سر بگذاریم .

از تو شروع می کنم ای  دوست دانشجوو دانش اموز من که پس از  هر روز صبح باید برای رفتن به دانشگاه در صف طویل اتوبوس واحد بایستی وپس از اینکه چند اتوبوس پر بدون ایستادن در ایستگاه را تماشا کردی  و تا دقیقه نود هم پایداری نمودی اتوبوسی می آید آن هم اگر شانس بیاوری  با فشار و زور نداشته وارد اتوبوس می شوی  و درلابه لای مردم خود را به زور جا میدهی و بعد از اینکه اتوبوس از بد شانسی تو در هر ایستگاه  به مدت ده دقیقه توقف کرد بلاخره وارد دانشگاه شده و پس از التماس های بسیار وارد کلاس می شوی  سر کلاس آرام می گیری و در سی را که استاد با نیمه اش رسیده را  بصف ونیمه گوش می دهی چرا نصفو نیمه چون تو هنوز در این فکری که  چطوری خودت را به دانشگه رساندی و از اینکه در مقابل دیگر همکلاسیها ضایع شده ای عرق سردی بر بدنت می نشیند.کمی که آرام میگیری تازه یادت می آید که آخر ماه است و تو باید برای ترم جدید ثبت نام کنی  پولی در بساط نیست  باز به فکر فرو میرموی که چطوریس بابای باز نشسته را /اماده کنی که هفتصد یا هشصد هزار تومان را با نگاههای ناراحت برایت جور کند تا تو بتوانی ادامه تحصیل بدهیو تا مدتی روت نشه به صورت نازنینش چشم بدوزی  آخر بنه خدا حرفی نداره ولی جیب خالی از کجا بیاوره با دویست هزار تومان حقوق  ان هم خواهر م دم بخت است و اون هم جهیزیه می خواهد...دیگه بسه داره گریت می اندازم.

از تو می گم کارمند مهربان که با ارباب رجوع با آن همه ناراحتی با ملایمت رفتار می کنی از تو که هر روز وعدهایی به تو داده می شود ولی پایه و اساسی ندارد حکمهیی به تو داده می شود و هر گز اجرا نمی شود  تو که از زیر فقر هو سه فرسخ آن طرفتری تو که  اگر برایت اتفقی بیفتد که به پول نیاز داشته باشی باید برایت مراسم گلریزلن یگذارند تو که نمی دانی در این هفتصد خوان روزگار چگونه بگذری هر خوان را که می گذرانی مقداری از موهایت سفید بخت می شوتد و پوست صورت ماهت چروکیده تر تو همیشه در فکر این هستی که در این اوضاع و احوال چگونه خانهای فراهم کنی که خدای نکرده بعد از دویست سال به دیدار آفریدگار خود رفتی و از مشقت دنیا رها شدی زن وبچه ات اسیر صاحب خانه نباشند.....دیگه بسه تو هم اشکهایت سرازیر شد متاسفم.

از تو می گویم گارگر زحمت کش که  هیچ حامی جز خدا نداری و همیشه حق تو در دست جامعه سرمایه دار از بین رفته است از تو می گوییم که خون تورا سرمایه داران با قیمت ارزان  میمکند و کسی لب از لب باز نمی کند بر تو تاسف می خورم چون که هنوز که هنوز است هر وقت ارز حقت دفاع می کنی به تو می گویند می خواهی همین هست که هست . از تو می گویم که هر کس که به جایی می خواهد برسد اول تورا با شعارهایش (رسمی کردن گارگران -امیت شغلی -افزایش حقوق)گول می زتد و بعد با دهن کجی تورا به فراموشی می سپارد تو که در محیط کار آب میشوی در جامعه جایی نداری تو که از فقر هم فقیر تری تو که از شادابی جوانی سرمایه می کنی و همیشه  سرانجامت پیری با هزار کار ناتمام است تو که اگر حقوقت را چهارما یا بیشتر عقب بیندازند حق شکایت نداری  خلاصه  تو که بی کسی.

از تو میگویم ای جوان که هنوز که هنوز است بیکار الاف به این درو آن در می زنی  وقت ازدواج کردنت است آه در بساط نداری تو که فدای تمام بی مبالاتی سیاست گذاران این کشور هستی  تو عاقبنی جز تباهی نداری یا گر شانس بیاوری تازه موجودی می شوی گه گروهی سواستفاده گر  خون تو را می مکند یا اینکه به دامان افیون می افتی یا با فحشا سروکله می زنی یا افسرده در کناری به مردم خوشبخت می نگری .

تو که اگر در جایی هم کار پیدا می کنی  رابطه تو را به کنار ی حل میدهد و پارتی نداری که تو دیگران را حل بدهی تو گه هم سن و سالاان خود را بازن و فرزند در خیا بان می بینی و آه  جانگدازی را ارزانی دنیا می کنی تو که برایت دامهیی گسترانده اند تنها چیزی که می توانم برایت آرزو کنم و بخواه این است که خدا عاقبتت را بخیر کند

این گزیده ای از نا بسامانیهای  کشور عزیزمان ایران است کشوری که عزیزان خود را در آغوش گرفته ولی آنقدر محکم گرفته که جانشان دارد با لا می آید

امید است که او بیاید و عدالت را به همه به طور یکسان هدیه کند

خدایا مولای ما مهدی را هر چه زودتر به فریاد ما برسان که گلو ها همه د ر؟ـستانه پاره شدن است

خدایا او را برسان که اگر دیر تر بشود شاید مردم امید را کم رنگتر احساس کنند

او را برسان تا با او کشیده ای به تمام مستکبران و ظالمان بزنیم و آنه بفهمند در این دنیا سرانجام روشنی و سفیدی است ایینه شدن است

خدایا در این نابسامتنیها که دراو ها گران است ویزیتنها سر به فلک کشیده داروها کمیاب شده ما را بیمار نکن وبیماران را حامی باش و شفا بده که خود تو شها هستی